Soorten kanker > Darmkanker

Colontumor met uitzaaiingen in lever/longen

<< < (20/39) > >>

Vedette:
@ Katrien:
Heel veel sterkte, meisje! Het is onvoorstelbaar hoe snel het bij jou mama gegaan is. Jij hebt geen dag tijd gehad om het eens te laten bezinken.
Bij ons duurt deze nachtmerrie al 16 maand. Ups en downs, goede en kwade dagen. Zo uiteenlopend dat het vaak onvoorstelbaar is.
Ondanks het feit dat mijn moeder vorige maand heel ziek geworden was (ik haar dan ook een week in huis genomen heb), ze weer naar huis gebracht is, ze alle nodige thuiszorg krijgt, en ze palliatief verklaard is, zijn er dagen dat ze (voor haar situatie) vrij goed is.
Ze wat rustig kan rondwandelen in huis, afhankelijk van hoe haar been die dag mee wil. Door haar verlammingsverschijnselen heeft ze ook geen gevoel meer over haar stoelgang. Vandaag klaagde ze over 'beestjes' in haar bil. (een gevoel dat ze daar heeft).
Wij weten niet meer wat er nu nog woekert in haar lichaam. Soms denk ik als ze goed is, dat mirakels nog zouden bestaan.
Temeer als ze soms eens zegt van 'ik ga hier toch geen 2 maand meer op al die hulp (eten wordt gebracht, haar huishouden wordt gedaan, haar kuis, ze wordt gewassen enz...) moeten rekenen, tegen dan ga ik dat toch allemaal weer kunnen'  ???
Familieleden en vriendinnen van haar kijken me dan eens vragend aan..., het verdict is dat ze maar enkele maanden meer te gaan heeft.
Dat er geen ups meer zullen zijn, dat het vanaf nu alleen maar bergafwaarts zou gaan. En toch zijn er dagen dat ze sterker lijkt dan men voorspelde. Of is het allemaal een utopie? Is het stilte voor de storm, totdat er nieuwe metastasen zijn, en nog meer schade aanrichten.
Bij ons gaat het (gelukkig) zo snel niet, ze heeft telkens 5 maand gekregen tussen elk nieuw verdict. Maar naar volgend jaar toe, zullen we niets meer kunnen plannen. Het is allemaal zo onwezenlijk...

@Ilse3: hoe gaat het met jouw papa? Ik heb het gevoel dat wat jou papa doormaakt het meeste aanleunt met dat van mijn moeder

@ alle anderen: ik leef met jullie allen mee, maar kan alleen minder meepraten, gezien er bij mijn moeder geen behandelingen meer zijn/zullen gedaan worden.

ilse3:
Elsken & Ilse29, hopelijk krijgt je mama maandag iets tegen de koorts? Is het tumorkoorts of een infectie? Laat je ook iets weten als je weet waar die extreme moeheid vandaag komt? Dat interesseert me ook wel.

Vedette, mijn vader heeft, na een lang en zeer open gesprek met zijn broers, ingezien dat hij terminaal is. Maar ik denk niet dat hij of mijn stiefmoeder weten hoe dichtbij het allemaal is. Volgens de dokters is het nog puur de koppigheid en de weigering om te sterven dat hem in leven houden.
Bij hem gaat het allemaal bergaf, maar toch zijn er héél soms nog kleine ups. Als hij eens 5 passen kan stappen of een helder moment heeft. Sinds enkele dagen is hij namelijk erg verward. Komt het door de medicatie, is hij aan het dementeren? Geen idee, maar het is erg om zien. En hij krijgt een soort aanvallen waarbij hij roept, kreunt en met zijn handen op zijn hoofd of het bed slaat. We weten niet goed of het van de pijn is of eerder van de angst. Volgens de dokter kan het beiden zijn.
Geniet in ieder geval van de momenten die je nog hebt, want het kan zeer snel gaan op het einde.

Vedette, ik heb de indruk dat jouw moeder in de fase zit waar mijn vader een maand of 2 geleden inzat. Het (moeilijk) rondwandelen, de metastasen die voor vervelende effecten zorgen, maar ook de overtuiging dat het allemaal wel nog goed komt

elsken2511:
Vandaag zijn wij met ons moeke naar oncoloog geweest.  De koorts is dus tumorkoorts (leveruitzaaiingen).  Oncoloog heeft gezegd dat ze diclofenac s'morgens en s'avonds moet nemen om dit te beperken en tussendoor eventueel dafalgan.  diclofenac zou best werken op koorts dat te maken heeft met de lever.  Ze heeft vandaag 2 zakjes bloed gekregen gezien ze wat bloedarmoede had vandaar mss ook de vermoeidheid.  De leverwaarden stonden niet goed maar dat wisten wij al.  En de kankerwaarden waren tegen over vorige keer x5.  Geelzucht heeft ze nog niet.  Dus volgens mijn moeder: is het toch allemaal zo slecht nog niet...  hoe dat ze toch positief blijft daarin... Wij kijken met z'n allen uit naar de doop van mijn zoontje op 13 september en moeder is doopmeter dus wij hopen dat ze dan een goeie dag mag hebben zonder de koorts en zonder de vermoeidheid.   

Ilse29:
@Elsken: Ja zus je zult wel zien dat ze op den doop een goeie dag zal hebben, ze zal er weer goed uitzien.  Ik denk dat ze door de bloedtransfusies minder vermoeid zal zijn.
Voordat de diagnose gesteld was, was ze ook altijd moe hé en dan was het ook van bloedarmoede.
Het scheelt ook dat ze binnen 14 dagen al terug moet naar ziekenhuis voor te testen of ze bloedarmoede heeft of niet en desnoods om dan transfusie te krijgen.

Vedette:
Dag Ilse3,
Je schrijft wat de dokter ons gezegd heeft: en wat soms zo moeilijk aan te nemen is:
"Geniet van de momenten samen, want het kan zo snel gaan op het einde..."
Mijn moeder was de laatste dagen goed zoals ik al schreef. Soms zelf vrij goed. Om nu 2 dagen na mekaar een 'crisis' (zo omschrijven wij het) te hebben. Crisis= pijnaanvallen, waardoor ze er heel slecht uitziet.
Ondanks het feit dat ze erg mager is, is haar gezicht nu helemaal gezwollen. (van de medicatie?)

Gisteren geraakte ik niet op dit forum. Heeft er nog iemand problemen mee gehad?

Groetjes
Ve

Navigatie

[0] Berichtenindex

[#] Volgende pagina

[*] Vorige pagina

Naar de volledige versie